در نا امیدی ات ای شب حرفی نیست.
 
مقابل این دل شکسته هیچ کس نیست.
 
حتا برای گریه
                    آغوشی
                                نیست
                                          نیست
                                                     نیست !

ماه در این شعر بالاتر از همیشه ایستاده است
درست بالای سر ابراندوه تو

دراز می کشم
به آرامی
و به یاد می آورم تو را
آن هنگام که بخواهی که بیدار شوی
با انگشتانی لاغر
که با آهنگی منظم تکان می خورند
و انگشتان ام  را لمس کنی
                                 که سرد سردند
وستون فقرات ام را
                             در ارتعاشی دلخواه برقصانی  
باران چشم و نگاه و چشم
طوفانی از ابر و باد
و دست های من بر شانه های تو 
                        آویزان از شاخه های تو

آه درخت من !
درخت عزیزمن !
با آن برگ های پهن
                        پیکر اندوهناک
                                        پیراهن پژمرده
سراپا قهوه ای من !
رنگ تلخ عصرهای غمگین من
             شب های بی قرار من
بنشین :
         آرام
لحظه ای آرام بنشین
                      خسته ای !
اصلا دراز بکش

سرت را بگذار روی پای من

                                    خسته ای !

ماه من در اینجا روبروی من نشست
دست هایش را در دست هایم
و صورتش را در صورتم
                                 رها کرد
و آب دریاها بالا آمد 
و آسمان پایین

نسیمی روی گردن ام می وزد
چشم می مالم
بالای سر خودم ایستاده ام .
                    
آوازی بس حزین !  *

  انگارکه زیر ساعت مرگم نشسته باشم
                                و ازترس سیاه شده باشم .
 ا نگار که جسمی سنگین روی سینه ام نشسته باشد .
 انگا رکه کلمات از خاطرم رخت بر بسته باشند 
                                   و گلویم را جسمی تیز خراشیده باشد. 
     :  پاک  از دست رفته !
   خودم را دوست نداشتم !
 آرزوهایم   
از بلند ترین صخره ها
به پایین پرت شدند
نوازش نازک اندام ام را
                                  نا تمام گذاشتند 
                                                 و خود کشی کردند
                                                    به همین سادگی
من خودم را دوست نداشتم
خواسته یا نا خواسته
                     زیر ساعت مرگم نشسته بودم 

                      واز ترس زبانم بند آمده بود
می خواستم که نباشم
می خواستم که
              تنها نباشم
اینجا زیر ساعت قلبم
                           که هنوز باز نایستاده بود .*

 

فقط اینکه تو هم همان هوایی را نفس می کشی که من .
......همان هوایی را که من !فقط همین آرام ام می کند .
به تنهایی ام و این دلتنگی خو گرفته ام .
                                        "و اینجا تا بخواهی دیوار هست "
دلم می خواست دستت را بگیرم .....دستت را ! بدون شمشیر!