می خواستم چشم بگردانم ببینم که رفته ای/ تمام برگ های این دفتر سفید سفید بود/ اشک هایم قطره قطره / چتری نداشتم / خیس خیس / از سیاهی چشم /   می رفتم که بیفتم /در خیابان سنگفرشی که کودکی ام را با خود می برد / پرسه می زدم هی/ در میان زمین و آسمان /پلکم می پرید/می رفت روی درخت رو به دشت گریه می کرد/ رگبار، بی قرار گرفتن/ ببین/ می لرزم/ مثل همین سپیدی صبح که مردد است/که به شب آغشته است/ که سردش است/ و دل نمی کند انگار/ بوی کوچ می دهد/ بوی کوچه ی خلوتی که داری می روی اش/ به پهنای دل من/ که روی تاریکی پهن کرده خودش را/ غرق می شود/ در این فنجان خالی خاطره/ خاری که  دستت را به گل می نشاند/ دیگر به بریدگی این خون/ به نفرت نمی رسد/ موهایت آشفته می شود/ روی حجم بی سر و ته این دست آویزان/ گفته باشم/ درهم شکسته ام /مثل همین لحظه /که می رود که دیگر نباشد/ مثل همین نغمه كه درنسوجم می نشیند ومرا به رعشه می اندازد/ پر سوز تر از همیشه/ توی قهوه خانه مه است/ تمام صندلی ها واژگون شده/ تو هنوز به شهریور تکیه دادی / پاییز به تو زل زده است/ باد هوهو می کند و قطرات اشک را به دفترت می پاشد/ پلک هایت خسته است ...


پ .ن :وقتی خیلی خوشحالی یا خیلی ناراحت چیزی ننویس بگذار شادی و غم در تو ته نشین شود .

و لبانت لبانم را نیابد
 که نفس هایم بوی تو را بگیرد

 و دستانم که تو را به من می برند
              و من را به تو

و من گریه هایم را برای تو بخواهم
                                            و نباشی
                                            و نباشم

وسرما روی موهایم تار شود
وقتی سرخی این همه اندوه را نبینی
                                               و نخواهی که ببینی

و اشتیاق پاها یت
                      که برایم عجیب است
و حرکاتت
                  که به خیابان می ریزد

 
و عینکت بیفتد از چشمت

و هی گم شود در شلوغی چشم ها
                                           چشم ها
ومن بترسم که مبادا گم ام کنی.

و عابرانی که دوستشان داری
                                       و دوستت دارند
و دخترانی که دراز قد اند
و من دوستشان ندارم

ومن هنوز خودم را نبخشیده ام
که لبانم لبانت را ....