این آتش روز به روز دارد به خاکسترش نزدیک تر می شود .بیهوده  این همه بالا و پایین می روی فقط کافیست آرام  زیر این آفتاب دراز بکشی و باور کنی که قشنگ  می سوزاند .تو نمی فهمی که این گلها فقط زیر این نور باز میشوند.. تو نمی فهمی  ...تو نمی فهمی که  لحظه های عریانی  چه قدر لجام گسیخته اند.تو نمی فهمی که  لحظه های فر اموشی و رهایی و غرق شدگی در هم شکستنی ترین لحظاتند .


بی اینکه دردی داشته باشی به باغچه ای تبدیل میشوی که سالهاست بارانی به خود ندیده ا ست .
بی اینکه دردی داشته با شی عصیان غمگینی تو ر ا  از درون میکاهد و ریشه هایت را متزلزل می کند.
 بی اینکه دردی داشته باشی چیزی ورای زندگی ات به تو چنگ میزند ،ناله میکند و تو را به سمت دیگری هل می دهد: به سمت  بی بازگشتی که تاب تو را ندارد... تو را نمی خواهد ..کابوسی که بیداری ندارد ..
 
همین که می خواهم  از  خودم  رها شوم  دلتنگی برایم  مفهوم پایان ناپذیر بی ربطی میشود  چیزی که هیچ وقت دست از سرم  برنمیدارد و چنان درمن  می پیچد قوی تر از بوی بچگی ام  بویی مثل بوی شیر بوی مهربان شیر مادر که من هیچ وقت ندانستم چرا نخواستمش و چه قدر این روزهایم همان بو را میدهد و دیگر مهربان نیست . غریبه و بی تفاوت است .


 باور کن که دیگر این دل را نمی خواهم  که ببندمش برکسی یا چیزی ..باورکن .. باورکن ! چرا که  من به  ایمان نداشته ام کمتر قسم خورده ام .