گاهی فکر می کنی که رهایت کرده اند.. فکر می کنی که تنهایی .. آن هم به بدترین شکلی که می تواند وجود داشته باشد( از لحاظ اخلاقی )..  فکر می کنی که دنیا بد ساخته شده است ..فکر می کنی که همه قصد دارند رنجت دهند..فکر می کنی که فراموش شدی ..فکر می کنی که دل کسی با تو نیست و همه ی این فکر ها  هاله ی منفی و سنگینی در اطرافت ایجاد می کند..این فکر ها انرژی برمی شود... آن قدر انرژی بر که نتوانی هاله را کنار بزنی و به راحتی نفس بکشی.. این فکر ها باعث می شود تمام انرژی ات که خیلی هم کم شده فقط در جهت تخریب ات به کار گرفته شود.. در این طور مواقع چیزی که التیام بخش است فقط و فقط می تواند یک تلنگرکوچک باشد که از درون تکانت دهد.. چیزی به سادگی یک جمله..  چیزی که برای تو حکم یک هدیه ی آسمانی را پیدا می کند  و بزرگ است و مهم است.. آن قدر که می تواند تو را بسازد ..و درآن لحظه سازنده تر از آن به نظرت و جود ندارد..
می خواهم بگویم همه چیز در ذهن ما اتفاق می افتد.. اینکه  تو در ذهنت این باور را داشته باشی که کسانی که دوستشان داری می توانند با هم خوش حال باشند و در عین حال تو هم فراموش نشوی.. اینکه تو از خوشی دیگران شاد شوی و این قدرخودخواه نباشی که برای دیگران حقی قائل نشوی.. اینکه مهربانی و عشق و لحظه های خوب و چیزهای خوب را برای همه بخواهی .. 
ما همه ی آن چیزی هستیم که در ذهن مان می گذرد و باید که ذهن مان را زیبا کنیم ..  آن قدر که بتوان درختی را در آن نشاند  با میوه های دوستی ، مهر، نیک خواهی و دیگر خواهی که شیرین ترین میو ه هایی ست که می شود  یافت و با آن ها  تلخی زندگی را زایل کرد ..