برگ ها با من مي ريزند. پشت ديوارها شب است . سايه ها به طرز وهم انگيزي مي خندند . لات ها سوت مي زنند . من راه مي روم بي هدف و نمي دانم دلم را كجا ببرم ، با قفسي كه درگلويم است و شب در آن نوحه مي كند . هنوز هم تنها پياده روي مي كنم ...

در انزواي ما لاك پشت هاي زردي هستند كه به هيچ قيمتي تنهايي شان را نمي فروشند و از هرصدايي رد مي شوند و بر سنگ هاي كهن به دنبال رد پاي مسافران مي روند تا راز خط نوشته هاي زمان را در يابند . بيرون از اين انزوا ،زمان يعني آن چه در توان ماست ؛ يعني مسافر به خانه باز نمي گردد ؛ يعني راز ها حقير تر از آنند كه با اندام ما هم آغوش شوند ؛ يعني ما هر چه بوق مي زنيم هيچ گره اي باز نمي شود ؛يعني تمام سعي ما براي شكل دادن به باله اي در سوگ آن كه دوستش داريم ..

كنار جاده
كنار سنگ
من كشف تازه اي مي كنم
من  تو  را كشف  مي كنم
     انسان را كشف مي كنم
                          و بزرگ مي شوم .
در جاده كه تمامي ندارد
و خوب مي داني
و چه خوب كه ندارد
       من از ترس
       من در ترس
       من در  تو
                   متولد مي شوم
                   به دنيا مي آيم :
                                         دنيايي كه باد پاييزهايش دزد است .
روي دست هاي تو
روي پاهاي  تو
و روي بدني كه برايم مفهومش را از دست مي دهد
                                                                به زودي شايد
          بت من شكسته است
          بت هاي من از انسان شكسته است
من متولد شده ام
در يك روز گرم شهريور
ميان باغي
ميان بازواني
                 - هراسان -

" باد پاييز دزد است "
هي توي گوشم تكرار مي شود
و من نگران از طوفاني كه ميان استخوان هايم به راه افتاده
              و لرزشي كه ا نگشت هايم را به دور كمرت گره مي زند .

                                    *  *  *
زشت تر از آدم نديدم !

در باغي ايستاده ام
برهنه تر از بدو تولدم
بايد برگرديم ...

از زير تمام درخت هاي جهان رد مي شوم . تو از تاريكي مي گويي و از دست هايي كه جز براي چيدن ميوه دراز نمي شوند و از عاقبت آدم ها كه چه چيز غم انگيزي ست و اين كه همه چيز در معرض نابودي ست و از آزموني كه پيروزي ندارد و از رازي كه تمام شكوهش در ساختگي بودنش است ..و در نهايت تنها چيزي كه گل مي كند اندوهي ست كه مثل ماه گرد و نور افشان، شب را از فاصله اي سهمگين، سنگين مي كند و من تمام مدت هفت گوشه ي آواز را در سكوت برگزار مي كنم . رد مي شوم و دامن ام ادامه ي مينياتور خيال تو را كامل مي كند ..

ما در فاصله شكل مي گيريم
شبيه فاصله ايم
شبيه قدم هايي كه هيچ وقت، هيچ جا نمي رسند .