هيچ كس تنهاتر از كسي نيست .

.... روزها گذشت تا يك روز ، كسي آمد كه با ديگران فرق داشت .
قطعه ي گم شده پرسيد :" از من چه مي خواهيد ؟"
- هيچ
- به من چه احتياجي داريد ؟
- هيچ
قطعه ي گم شده باز پرسيد: " شما كي هستيد ؟ "
دايره ي بزرگ گفت : " من دايره ي بزرگم ."
قطعه ي گم شده گفت : " به گمانم شما همان كسي باشيد كه مدت هاست در انتظارش هستم . شايد من قطعه ي گم شده ي شما باشم ."
دايره ي بزرگ با مهرباني گفت : " اما من قطعه اي گم نكرده ام و جايي براي جور در آمدن تو ندارم ."
قطعه ي گم شده گفت : " حيف ! خيلي بد شد .چه قدر دلم مي خواست با شما قل بخورم ..."
دايره ي بزرگ گفت : " تو نمي تواني با من قل بخوري . ولي شايد خودت بتواني تنهايي قل بخوري و همراه من بيايي ."
- به تنهايي ؟
نه ، قطعه ي گم شده كه نمي تواند تنهايي قل بخورد .
دايره ي بزرگ پرسيد : " تا به حال امتحان كرده اي ؟ "
قطعه ي گم شده گفت : " آخر ، من گوشه هاي تيزي دارم . شكل من به درد قل خوردن نمي خورد . "
دايره ي بزرگ نگاه مهربانش را به قطعه ي گم شده دوخت و گفت : " گوشه ها ساييده مي شوند و شكل ها تغيير مي كنند .
خب من بايد بروم . خداحافظ ! شايد روزي به همديگر برسيم ... "
                                                                             و قل خورد و رفت .*
......

* آشنايي قطعه ي گم شده با دايره ي بزرگ - شل سيلور استاين

شنيدم كه سيگار كشيدن باعث ترشح يك چيزي كه اسمش يادم نيست در خون مي شه كه ضد افسردگي ست و باعث خوشحالي مي شه .با خودم گفتم كاش من سيگار كش بودم و مي تونستم بشينم لب پنجره و سيگار بكشم و همين طور كه خوش حالي داره براي خودش توي خونم بدو بدو مي كنه به دود سيگار زل بزنم و به زندگي م فكر كنم و اين كه چه خوب مي شد اگه مي تونستم تمام زندگي مو دود كنم همين طوري بره هوا و برقصه و محو شه .. دلم مي خواد توي اين وبلاگ هر ازگاهي به زبوني بنويسم كه به قول يكي از دوست هاي مهم ام گنگ نباشه و آدم وار باشه ..يك جوري كه هيچ ربطي به زبان شعري م نداشته باشه و اصلن هم برام مهم نباشه كه كلمات و بچينم و زيبا باشه و آهنگ و ريتم دروني داشته باشه و اصلن يك جورهايي زشت باشه ... اصلن فهميدم كه با شعر دشمن ام و فهميدم كه شعرهاي من به درد كوفت هم نمي خوره و هيچ كس هم دوسشون نداره . تموم

در قدم هاي من راهي ست كه به باغي خلوت مي رود ؛ باغي كه خزان ِ برگ و مرگ چهره اش را به غمگين ترين شكل ِ ممكن آراسته است . من از شاخه هاي عريان درخت هايش بالا مي روم و مي تركد بغضم از پشت پلك هاي خاكستري اين باغ پاييزي . در اين باغ ، تمام ِ قرارهاي من است كه مي سوزد ، تمام ِ اشك هاي من است كه از شرم روزهاي رفته ، بر لحظه هاي مانده مي بارد .. چه قدر اين روزها كه اين همه انتظارشان را كشيدم بي ملاحظه مي گذرند ...

در آتشي كه خزان دارد و برگ ها را مي سوزاند و دلم را سرد مي كند؛ نشسته ام و از پنجره به بيرون نگاه مي كنم . منظره دلكش نيست و پرندگان در اين عصر به سمتي كه غروب است پرواز مي كنند...