زنجير بر سينه ي ماه
                  و دايره اي از ابر
                  و آستيني خيس
                  و كناري خالي ..
به همين سادگي برگزار مي شود .
از مكث هاي بي دليل‌ام مي گويم
از لحظه هاي در خويش و بي خويشي‌ام
از برفي كه در صداي توست و نمي بارد
از اين همه درخت هاي بلند كه اين آشيان خالي از جفت را محاصره كرده اند
و از مرارتي كه به دل ناگفته مي ماند ..


پ.ن : تذكرات دوست خوب‌ام شهاب رو در نوشتن اين شعر لحاظ كردم و خيلي هم از توجه‌اش ممنونم .